Zdjęcia z Fejsbuka czy innej Naszej Klasy są nie tylko ładnymi obrazkami. Mówią o nas często więcej, niż sami chcielibyśmy o sobie powiedzieć. Ale o innych też, dlatego tym bardziej warto poznać psychologiczny kod, pozwalający wyciągać informacje z tej formy autoprezentacji. Zwłaszcza, że opanowanie jego podstaw nie jest trudne, a wnioski mogą niekiedy zaskakiwać – szczególnie osoby wierzące dotąd w świat pokazywany w kolorowych czasopismach i na galeriach z portali społecznościowych, na których wszyscy pozują na szczęśliwych i spełnionych.

Co sprawia, że jedną osobę uważamy za piękną, a inna budzi w nas odrazę? Atrakcyjność niejedno ma imię, warto więc poznać czynniki, które sprawiają, że „pasztet” czasem przeistacza się w „niezłe ciacho”, a osoba powszechnie uważana za atrakcyjną traci na urodzie w czyichś innych oczach. 

Kto jest dziś zdrowy psychicznie? Na to pytanie bardzo trudno znaleźć jednoznaczną odpowiedź, bo to, co jednym wydaje się zupełnie normalne, dla innych jest wciąż istotną patologią. Dodatkowo żyjemy w czasach niezwykle poprawnych politycznie i ludzie stają się coraz mniej „zaburzeni”, a coraz bardziej „inni”. Poza tym kryterium zaburzenia zdryfowało ostatnio w kierunku poczucia komfortu. Zgodnie z nim zdrowe jest wszystko to, co prowadzi do przyjemności. Zatem z katalogu zaburzeń należy wykreślić też przysłowiowe w pewnych kręgach „sranie do ryja”. Oczywiście o ile nie powoduje zaburzeń gastrycznych.

Występowanie opętania jest faktem, potwierdzonym przez WHO, czyli Światową Organizację Zdrowia. We współczesnym świecie liczba przypadków owładnięcia przez demony intensywnie rośnie. Dowodem jest ilość zła na kuli ziemskiej. Dopóki sytuacja była opanowana przez egzorcystów i Świętą Inkwizycję, zła było zdecydowanie mniej. Jednak wraz z nastaniem oświecenia liczba działających na ziemi demonów wzrosła, a wynikiem tego były pierwsza i druga wojna światowa oraz komunizm, a w ostatnich czasach także terroryzm.

Kiedy byłem dzieckiem, często jeździłem z dziadkami na działkę. Nie było tam za wiele rzeczy do roboty. Jedyną rozrywką było dla mnie obserwowanie przyrody. Ponieważ moi dziadkowie uprawiali m.in. ziemniaki, co jakiś czas trzeba było „zebrać stonkę”. Te małe czarno-białe żuczki nie wydawały się szczególnie interesujące, kiedy żerowały w swoim naturalnym środowisku. Jednak po zdjęciu z krzaka i wrzuceniu do wody, działo się coś interesującego. Jeden owad wchodził na drugiego, czym ratował na chwilę swoje życie, topiąc tamtego. Ukułem sobie wtedy pojęcie „syndrom stonki”, co oznaczało dla mnie sytuację, w której jedna osoba działa na swoją korzyść, pogrążając drugą. O ile te małe owady pozbawione są cienia refleksji, ich zachowanie ma wiele wspólnego z ludzkim.